اخرین جرعه ی جام

همه می پرسند؟

چیست درزمزمه ی مبهم اب؟

چیست درهمهمه ی دلکش برگ؟

روی این ابی ارام بلند!

که تو را می برد این گونه ژرفای خیال!

چیست درخلوت خاموش کبوترها؟

چیست درکوشش بی حاصل موج؟

چیست درخنده ی جام؟

که توچندین ساعت مات ومبهوت به ان می نگری.

نه به ابر

نه به اب

 نه به برگ

نه به این ابی ارام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوترها

نه به این اتش لغزیده به جام

من به این جمله نمی اندیشم

من مناجات درختان راهنگام سحر

 رقص عطرگل یخ رابا باد

نفس پاک شقایق  را درسینه ی کوه

صحبت چلچله هارا با صبح

نبض پاینده ی هستی را درگندمزار

گردش عطر وطراوت را درگونه ی گل

همه را میشنوم ،میبینیم

من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

همه وقت، همه جا...

من به هر حال که باشم

به تو می اندیشم

تو بدان این را

تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان با من

تنها تو بمان

جای مهتاب، به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو،بجای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

ریسمانی کن از ان موی دراز

تو بگیر

تو ببند

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من

تنها تو بمان

در رگ ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است

اخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش